naar het concertgebouw in Amsterdam
Vrijdag 25 november was het zover...na weken repeteren, konden we met z'n allen in de bus naar Amsterdam. Wat een mooi gebouw was dat toch; het Concertgebouw.  
We zijn nog in de krant gekomen ook de volgende dag.
Zie hieronder het artikel:

http://www.noordhollandsdagblad.nl/stadstreek/alkmaar/article28801636.ece/Vluchtelingenkinderen-treden-op-in-Concertgebouw-Mijn-hart-doet-boemboem_ 
 
 
AMSTERDAM - Onder de statige kroonluchters van het Concertgebouw in Amsterdam zitten rijen vol verwachtingsvolle kinderen op luxe bordeauxrode stoelen. Wippend op de handen, fluitend op vingers, verwonderend kijkend naar de ruimte waar zoveel gerenommeerde componisten hun werk hebben laten klinken. En nu is het aan hen. Aan zeshonderd vluchtelingenkinderen die samen een interactieve symfonie zullen neerzetten.
 
Door Kyrie Stuij 

De kinderen komen van tien scholen van asielzoekerscentra door heel Nederland. Daaronder de basisschool de Wissel van het azc aan de Picassolaan in Alkmaar. Een project van Vluchtelingenwerk genaamd ’EigenWijs’. Tien weken lang hebben de kinderen met hun eigen juf of meester de liedjes en verhalen geoefend, om later gezamenlijk op te voeren.
Spannend
Yasmin (12) uit Syrië doet voorafgaand aan het concert alvast voor wat ze heeft geleerd. Ze knipt in haar vingers, klapt in haar handen en slaat ritmisch op haar armen en benen. Al snel volgen klasgenoten Mohamed, Edris en Sarina. Of Yasmin het leuk vond om met haar klas het muziekstuk te oefenen? „Leuk?” Ze maakt grote ogen. „Heel leuk!” Ondertussen rent Mohamed (9) uit Iran naar een grote spiegel waar hij geconcentreerd zijn haar bekijkt. Hij vindt het spannend om straks met iedereen muziek te maken. „Mijn hart doet de hele tijd boemboem.”
 
Muziekproductie
Het is een bijzonder gezicht als alle kinderen plaats hebben genomen in de grote zaal van het Concertgebouw. Als de lichten dimmen en het Nederlands Blazers Ensemble opkomt, klinkt er een oorverdovend gegil en gefluit. ’Goeeeiemiddag jongens en meisjes!’, acteur Eric Robillard brengt de stemming er nog meer in. Hij neemt de kinderen mee in het verhaal van de muziekproductie ’Angsthazen en Durfals’. Een thema dat bewust is gekozen. Veel vluchtelingenkinderen hebben immers op jonge leeftijd al angst gevoeld.
Magisch
Robillard vraagt hen op te staan uit de stoelen en dan gebeurt er iets magisch: zeshonderd kinderen die tegelijkertijd op hun armen slaan, met hun voeten stampen, gezamenlijk zingen. Uit het publiek staan professionele muzikanten op, verrassen de kinderen als ze opeens een trombone of tuba tevoorschijn halen.
Hoe bang de jonge muzikanten wellicht ooit zijn geweest, op dit moment zijn ze collectief beresterk.